Artūrus rex fore volēbat.

Text

Arturus iuvenis in Britanniā erat. Artūrus rex fore volēbat. ōlim Arturus saxum vīdit, in quō gladius erat. “cūr est gladius in saxō?” inquit Arturus. in saxō verba erant. “sī gladium ē saxō removēbis, rex eris.” Arturus laetus erat et putābat sē rēgem fore. Artūrus gladium cēpit, sed gladium removēre nōn potēbat. Arturus cōnsilium cēpit: “fortasse fortior esse dēbēbō.” inquit Arturus. Artūtus ad gymnasium iit et multa pondera sūmpsit et posuit. mox mūsculōs magnōs habēbat. iterum Arturus ad saxum iit. Arturus laetus sēcum inquit, “sī gladium ē saxō removēbō, rex erō.” Artūrus gladium cēpit, iam gladium removēre nōn potēbat! Arturus īrātus erat et saxum pede pulsāvit. “Aaha!” inquit Arturus, quod pēs eum dolēbat. “hoc saxum magicum est. fortasse ad magum Merlīnum īre dēbēbō.” Artūrus ad castellum Merlīnī iit et iānuam pulsāvit. “Merlīne! Merlīne!” Merlīnus iānuam aperuit et inquit, “quis es? quid vīs?” Arturus inquit, “sum ego, Arturus, rex futūrus omnis Britanniae. sī mē adiuvābis, tū dīves et nōtus eris.” Merlīnus inquit, “bene, bene, veniam.” Merlīnus baculum cēpit et petasum cum apice indūsit. Merlīnus et Arturus ad saxum iērunt. in saxō verba erant, “sī gladium ē saxō removēbis, rex eris… sed sī magus tē adiuvābit, tū rāna eris.” “rīdiculum! quid est? unde haec verba nova vēnērunt?” Arturus īrātissimus erat et iterum saxum pede alterō pulsāvit. nunc duōs pedēs eum dolēbant. Artūrus tabernam vīdit, nōmine “Lacus.” Arturus ad tabernam iit, quod bibere volēbat. magus Merlīnus domum iit. Artūrus multum vīnum bibēbat. fēmina, nōmine Alfreda, in tabernā crustulum faciēbat. Arturus ēbrius crustulum vīdit et volēbat. “fēmina! dā mihi crustulum! ego rex omnis Britanniae erō, et sī mihi crustulum dabis, tū rēgīna mea eris!” Alfreda Arturum spectāvit et putābat eum ēbrium esse (quod erat.). “hoc est taberna, iuvenis- sī ego tibi crustulum dabō, tū mihi pecūniam dare dēbēbis.” Arturus Alfredae pecūniās dedit et crustulum cōnsūmēbat. “nunc,” putāvit Alfreda, “crustulum alterum facere dēbēbō. sed cultrum nōn habeō. quōmodo māla concīdere poterō?” per fenestram Alfreda saxum cum gladiō vīdit. “gladius est magnus culter- bene est.” inquit Alfreda et forās iit. in saxō verba erant. “sī gladium ē saxō removēbis, rēgīna eris.” “Bene est, saxum, sed rē vērā tantum cultrum volō.” in saxō verba erant. “gladius melior erit quam culter! tibi dabō, sī gladium ē mē removēbis. gladius mē dolet. :(” Alfreda gladium cēpit, sed subitō cavum minimum in saxō cōnspexit, cum litterīs “XXV.” Alfreda pecūniam in cavum posuit, et subitō gladius laxus erat! Alfreda gladium cēpit et in tabernam tulit. saxum disappāruit.

rēgīna Britannia māla concīdit et crustulum fēcit. Arturus dormīvit. multōs annōs posteā, fortasse fēmina Lacī Arturo gladium dabit, sī nōn tam stultus erit.

Info & extras under the cut

Bellum Troiānum capitulum tertium: matrimonium Helenae

Text
Helena fēmina pulcherrima in omnibus terrīs erat. omnēs virī Helenam in mātrimōnium dūcere volēbant. Menelāus Helenam in mātrimōnium dūcere volēbat.
“rex Spartae sum, pulcher et fortissimus.” inquit Menelāus.
Agamemmnon quoque Helenam in mātrimōnium dūcere volēbat. Agamemmnon frāter Menelāī erat.
“rēx Mycēnōrum sum, potens et fortissimus.” inquit Agamemmnon.
Odysseus quoque Helenam in mātrimōnium dūcere volēbat.
“rēx Ithacae sum. nōn pulcher an potens sum, sed callidissimus.” inquit Odysseus.
pater Helenae timēbat, quod multī virī fīliam volēbant.
pater Helenae putabat: “Helena est ūna fēmina, sed multī virī Helenam in mātrimōnium dūcere volunt. Quid facere dēbeō? nōlō omnēs pugnāre!”
Odysseus cōnsilium cēpit.
“dā Helenam virō quī tibi placet. nōs omnēs mātrimōnium Helenae servāre dēbēmus.” inquit Odysseus.
omnēs virī inquiunt, “bonum cōnsilium!”
pater Helenae laetus erat. pater Helenam Menelāō dedit.
Menelāus Helenam in mātrimōnium dūxit et Spartam iērunt.
postquam Menelāus Helenam in mātrimōnium duxerat, Paris Spartam iit cum Trōianis. Venus Paridī Helenam prōmiserat, quod Paris dīxerat Venerem pulcherrimam deam esse. Venus fīlium habēbat, nomine Cupidus. Cupidus quōque Spartam iit.
Helena Paridem vīdit, et Cupidus Helenam sagittā amōris pulsāvit.
subitō Helena Paridem amābat!
“Paris, iam coniugem habeō, sed sinē tē vivere nōn possum. osculā mē!” inquit Helena.
cum Paride, Helena laetē Troiam iit.

Info & extras under the cut.

Bellum Troiānum capitulum prīmum: mātrimōnium Pēleī Thetidis

Text

Pēleus, rēx hominum, deam Thetidem in mātrimōnium dūxit. mātrimōnium in caelō erat. Pēleus et Thetis multōs deōs ad mātrimōnium vocāverant. multī deī et multae deae ad mātrimōnium iērunt. omnēs laetī erant. omnēs, quōs Pēleus et Thetīs vocāverant, iērunt.

sed Pēleus et Thetis ūnam deam nōn vocāverant, quod dea Chaī, Eris, erat. ergō Eris nōn laeta erat, sed īrāta. magna cum īrā, Eris ad mātrimōnium iit. cōnsilium in animō habēbat. cōnsilium eius causā magnī dolōris erat.

in medium Eris dōnum posuit. dōnum malum erat. in mālō verba erant: “dā mē pulcherrimae.”

omnēs deae mālum volēbant.

“rēgīna omnium deōrum sum, ergō EGO pulcherrima sum!” inquit Iūnō.

“amor omnia vincit,” inquit Venus, dea amōris, “ergō EGO pulcherrima sum!”

“sapientia optima omnium est,” inquit Minerva, dea sapientiae, “ergō EGO pulcherrima sum!”

pars hospitum inquit, “dā Iūnōnī mālum!” altera pars hospitum inquit, “dā Minervae mālum!” tertia pars hospitum inquit “dā Venerī mālum!”

“TACĒTE!” Iuppiter inquit. “cūr est mālum causā magnae īrae? omnēs pulcherrimae estis, sed ūnum mālum est. quis iūdex erit?” nēmō in caelō iūdex esse volēbat, quod deās īrātās timēbant.

“vir honestus, nōmine Paris, est, quī iūdex optimus erit. prope Troiam est.” inquit Iuppiter.

et trēs deae īrātae Troiam iērunt...

Info & extras under the cut.

Bellum Trōiānum capitulum secundum: iūdicium

Text

Paris, vir honestus, fortis, et pulcher, in monte Īda prope Trōiam ovēs dūcēbat. subitō, trēs fēminās pulchrās in monte vīdit.

Paris ad fēminās celeriter iit, et inquit, “quam pulchrae vōs omnēs estis! nōnne vōs nōn fēminae sed deae estis?”

prīma fēmina inquit, “scīlicet deae sumus. rēgīna deōrum Iūnō sum. haec Minerva, et illa Venus est. Quis es, mortālīs?”

Paris perterritus inquit, “nōmen mihi Paris est.”

Minerva inquit, “Bene. iūdex es. Quae est pulcherrima- ego, haec Iūnō, an illa Venus?”

Paris multum timēbat, quod in magnō perīculō erat. tandem inquit, “certē vōs trēs omnēs pulcherrimae estis! numquam fēminam mortālem vīdī quae pulchrior quam vōs erat.”

Venus inquit, “scīlicet. deae sumus. nunc quis est pulcherrima deārum?”

Paris iam timēbat et putābat.

“Quam diū putābis, mortālīs?” inquit Venus. “nōs iūdicium volumus.”

Minerva inquit, “Paris, sī dīcēs mē pulcherrimam esse, dōnum accipiēs. tū fortissimus omnium hominum eris.”

Iūnō inquit, “Paris, sī dīcēs mē pulcherrimam esse, dōnum accipiēs. tū rēx omnium hominum eris.”

Paris iam putābat: quid est melior- potestās an vīs?

Venus nunc inquit, “Paris, sī dīcēs mē pulcherrimam esse, dōnum accipiēs. fēmina pulcherrima omnium mortālium tē amābit. fīlia Iovis et fēminae mortālis est, nōmine Helena. tamquam pulcherrima apud deās sum, sīc pulcherrima apud mortālēs est.”

Paris celeriter inquit: “Venus, putō tē pulcherrimam esse. ubi est fēmina?”

Iūnō et Minerva īrātissimae ad caelum iērunt. Venus laetissima inquit, “Helena in Spartā est.”

Info & extras under the cut.